De Volksjury - Laura Scheerlinck en Silke Vandenbroeck
- De meest spraakmakende moordzaken op een onverantwoorde manier verteld. -
"Is een uil in staat om iemand te vermoorden? Hoe moeilijk is het om een gifmoord op te sporen? Wat als je als wetsdokter een lichaam in stukken voor je krijgt? En hoe plan je de perfecte moord? Het zijn maar enkele vragen waar wij, Silke en Laura van de podcast 'de volksjury', op een geheel eigenzinnige manier een antwoord op proberen te bieden. Als echte 'armchair detectives' gingen we te rade bij onder meer wetsdokter Werner Jacobs, advocaat Jef Vermassen, procureur Ine Van Wymersch, journalist Peter R. de Vries en criminologe Shaireen Aftab. Het resultaat is een bloemlezing van de meest intrigerende moordzaken en verdwijningen van de afgelopen decennia. Denk aan grote zaken zoals Amanda Knox of András Pándy, maar ook meer obscure zaken zoals de moord op Renate Jonkers of pastoor Herman Meert komen aan bod."
Sinds een tijdje beluister ik de afleveringen van de podcast 'De Volksjury'. Dit boek stond sinds kort dan ook op mijn lijstje om te lezen. Ik koos de vorige keren vaak voor een boek binnen het genre van de thriller. Dit keer daagde ik mezelf uit om non-fictie te lezen. Meestal ben ik meer fan van fictie, dus dit was een iets minder bekende categorie voor mij. Desondanks bleef ik wel binnen het gegeven van 'spanning', waar ik in fictionele verhalen zo van kan genieten.
In het hele boek werden verschillende moord- en verdwijningszaken uit binnen- en buitenland besproken die de twee auteurs vaak ook in hun podcast al bespraken. Enkele zaken had ik tijdens het luisteren ernaar dus al voorbij horen komen. Andere zaken waren nieuw voor mij, want die 81 afleveringen van de podcast heb ik, helaas, nog niet kunnen bijbenen.
Wat ik in het boek vooral interessant vond, waren de verschillende interviews met de experts. Deze gaven je, naast informatie over de (moord)zaken, ook meer theoretische achtergronden. Het bood voor mij echt een kijk op het onderzoek en de praktijk van zulke (moord)zaken. Als je dan weet dat ik in het verleden een diploma rechtspraktijk behaalde, zal het je niet verwonderen dat boeken als deze me erg interesseren.
De ludieke aanpak en schrijfstijl deden me daarnaast erg denken aan de podcast zelf. Je kon de twee auteurs als het ware horen spreken door hun schrijfstijl in het boek. Zo voeren de auteurs vaak kleine sidenote's of persoonlijke bedenkingen toe, zoals ook in onderstaande zinnen:
- "Paul moet een psychiatrisch onderzoek ondergaan - quelle surprise - terwijl hij in voorhechtenis zit (...). " (p.134)
- "Wat jammer, moeten de buren gedacht hebben, dat hij net op een zwak moment het leven moet laten door zo'n stom ongeval - insert onheilspellende muziek." (p.187).
Veel van dit soort zinnen zorgden zeker voor luchtigheid in het boek. Het boek is, naar mijn mening althans, erg vlot geschreven en las als een trein.
Het verschil met de podcast is dat er in het boek sneller over de verschillende zaken heen wordt gegaan. De zaken worden korter verteld dan in de podcast het geval is. Wat in de podcast zo'n 40 minuten duurt, wordt in het boek in 8 tot 10 pagina's besproken. Op zich is dat maar goed ook, want anders zou het boek extreem dik zijn. Toch leest het op die manier eerder als een bondige samenvatting dan als een concrete beschrijving van de verschillende moord- en verdwijningszaken. Als trouwe fan van de podcast mocht dit voor mij toch iets dieper uitgewerkt worden, zodat het boek meer werd dan louter een "feiten- of weetjesboek". Ik blijf dus stiekem iets meer fan van de podcast.
Toch denk ik wel dat het boek kan aanspreken voor jongeren én volwassenen die interesse hebben in true crime en die op zoek zijn naar recente non-fictie boeken.
Het was een leuke en interessante aanvulling voor fans van de podcast, maar ook voor zij die de podcast (nog) niet kennen!
Veel leesplezier!
Yana Vermeiren
Reacties
Een reactie posten